ฉันทนนอนคนเดียว

เปลี่ยวใจคืนไหนที่ลมหนาวมา

ใจมันเหมือนชาๆ

ไม่รู้ว่าจะอดทนได้นานรึเปล่า

ฉันยืนมองตัวเองผ่านกระจกในอารมณ์สีเทา

สิ่งที่เห็นมีเพียงความเหงา เข้ามาปกคลุมรอบกาย

ไฟห้องนอนเมื่อก่อนสะท้อนแสงเหงาสองเรานอนกอดกัน

วันนี้ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่มีเธอ

อยู่ตรงนี้ ไม่ได้เจออุ่นไอที่คุ้นเคย

ไม่รู้เลยเธออยู่ที่ไหนกับใคร

แต่ขอให้เธอได้โปรดฟังไว้

ว่าแต่คนคนนี้นั้นรออยู่

แม้ว่าหัวใจเธอเปลี่ยนไปแล้วก็รู้

แต่ฉันขอรอเธอ จนถึงวันที่หยุดหายใจ

นั่งมองดาวดวงเดิมอยู่กลางคนรักกันเป็นร้อยพัน

อธิฐานให้ดาวดวงนั้น เรียกเธอกับมาให้ที

ไร้กำลังแรงกายอยู่โดยความหวังที่มันริบหรี่

ก็ไม่รู้ในวันพรุ่งนี้ ชีวิตจะเป็นเช่นไร